Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Logowanie
 

 Historia

 

​Zarys dziejów Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie

Początki Uczelni sięgają 1906 r., kiedy na fali ograniczonej liberalizacji życia społecznego w zaborze rosyjskim powstały Prywatne Kursy Handlowe Męskie Augusta Zielińskiego (przemianowane po śmierci założyciela na Wyższe Kursy Handlowe im. Augusta Zielińskiego). Miały one charakter wyższej szkoły ekonomicznej, co potwierdzone zostało w 1915 r. zezwoleniem okupanta niemieckiego na używanie nazwy Wyższa Szkoła Handlowa (WSH). Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę WSH otrzymała osobowość prawną, a w 1924 r. prawa przysługujące szkołom akademickim. Powołany został Senat Uczelni, który był właścicielem szkoły, a funkcję rektora objął Bolesław Miklaszewski. Miklaszewski, wzorując się na uczelniach zagranicznych, stworzył nowoczesne programy nauczania i skompletował kompetentną kadrę nauczająca. Zajęcia dydaktyczne oferowały nowoczesną teorię oraz dawały możliwość uzyskania szeregu umiejętności praktycznych.

 




Założyciel Uczelni August Zieliński z córką
​          Pierwszy rejestr studentów
 
 
​      Absolwenci Wyższych Kursów
Handlowych im. Augusta Zielińskiego
Siedziba Uczelni przy ulicy Smolnej 9
 

Rektor Miklaszewski zapoczątkował budowę kampusu uczelnianego na warszawskim Mokotowie, którego projekt przygotował znany architekt Jan Witkiewicz-Koszczyc. W okresie międzywojennym wybudowano pawilon doświadczalny (budynek A) od strony ulicy Rakowieckiej, pawilon biblioteczny od strony projektowanej ulicy Stefana Batorego oraz jeden blok mieszkalny w części wschodniej działki. Budynek od strony al. Niepodległości (budynek główny - G), wraz z kolejnymi blokami mieszkalnymi, powstał dopiero w pierwszej połowie lat 50. w oparciu o częściowo zmieniony projekt J. Witkiewicza-Koszczyca. O wartości  budynków uczelni dla kultury narodowej świadczy wpis kampusu SGH do rejestru zabytków województwa mazowieckiego, dokonany w 2008 r.

 






      Pierwszy rektor Bolesław
             
Miklaszewski

​                  Budynek A




​Prezydent Ignacy Mościcki z wizytą w WSH w 1927 r. Budynek Biblioteki

 

Od 1933 r. uczelnia nosiła nazwę Szkoła Główna Handlowa w Warszawie (SGH), podkreślającą jej centralną pozycję w polskim szkolnictwie ekonomicznym. Uczelnia jako bezwydziałowa, kształciła młodzież na ośmiu kierunkach studiów, miała prawo nadawania tytułu magistra oraz stopni doktora i doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. Jej wykładowcami byli m.in. Ludwik Krzywicki, Jan Lewiński, Edward Lipiński,  Feliks Młynarski, Stefan Starzyński, Stanisław Wojciechowski i Władysław Zawadzki. Część z nich łączyła naukę z aktywną działalnością polityczną, służącą odrodzonej Polsce.

 





Profesorowie i studenci WSH Stefan Starzyński, absolwent i wykładowca SGH, bohaterski Prezydent Warszawy ​Zjazd Absolwentów w 1936 r.
 

Do 1939 r. wydano ponad 1700 dyplomów ukończenia studiów i ponad 500 dyplomów magistra. Wśród absolwentów uczelni znajdowali się działacze polityczni i gospodarczy (Edward Drożniak, Adam Rapacki, Edward Szczepanik), naukowcy (Jan Drewnowski, Stanisław Skrzywan, Jan Wiśniewski, Aleksy Wakar), a także ludzie kultury i sztuki (Andrzej Bobkowski, Jan Dobraczyński, Kazimierz Rudzki).

Druga wojna światowa nie przerwała działalności SGH, która pod oficjalnym szyldem Miejskiej Szkoły Handlowej (średniej szkoły zawodowej), prowadziła zajęcia na poziomie akademickim. Jej kadra i studenci uczestniczyli w strukturach państwa podziemnego i wzięli udział w powstaniu warszawskim.

 



Profesor Edward Lipiński inauguruje rok akademicki w konspiracyjnej SGH Aula A zniszczona po powstaniu warszawskim
  

Uczelnia wznowiła działalność już w lutym 1945 r. Początkowo, mimo szybko postępujących zmian ustrojowych, jej charakter nawiązywał do tradycji międzywojennych. Radykalne przekształcenia nastąpiły w 1949 r., kiedy decyzjami władz komunistycznych SGH upaństwowiono, zmieniono nazwę na Szkoła Główna Planowania i Statystyki (SGPiS) oraz dostosowano jej program nauczania i badawczy do potrzeb gospodarki centralnie kierowanej. Nowa, wydziałowa struktura organizacyjna, odpowiadała wąskiemu, branżowemu kształceniu ekonomicznemu. Silne wpływy ideologiczne osiągnięto przez zaangażowanie kadry marksistów, m.in. Włodzimierza Brusa i Kazimierza Łaskiego.

 



Budowa budynku głównego (1954 r.) Senat po raz pierwszy w strojach
     ceremonialnych (1966 r.)​


Obchody Święta Pracy Zjazd Absolwentów w 1986 r.​
    

Od drugiej połowy lat 50. dwudziestego wieku, rozpoczął się proces podnoszenia poziomu naukowego i dydaktycznego SGPiS. Szerzej sięgano do światowego dorobku w dziedzinie ekonomii, doceniano naukę języków obcych, rozwijano kontakty międzynarodowe i modernizowano dydaktykę. Pozycję uczelni wzmacniała obecność w jej murach m.in. prof. prof. Andrzeja Grodka, Jana Drewnowskiego, Michała Kaleckiego, Edwarda Lipińskiego, Jerzego Lotha, Krzysztofa Porwita, Pawła Sulmickiego i Aleksego Wakara. Absolwenci uczelni systematycznie zasilali struktury gospodarcze, naukowe, kulturalne i polityczne Polski oraz uczestniczyli w pracach organizacji i biznesu międzynarodowego. Dyplomami SGPiS legitymują się ekonomiści i politycy m. in. Leszek Balcerowicz, Henryka Bochniarz, Marek Borowski, Andrzej Fidyk, Danuta Hübner, Krzysztof Kalicki, Stanisław Kluza, Grzegorz Kołodko, Michał Komar, Andrzej Koźmiński, Bogusław Kott, Bogusław Liberadzki, Andrzej Olechowski, Ryszard Petru, Janusz Piechociński, Dariusz Rosati i Sławomir Sikora.

Przełom polityczny w Polsce w 1989 r., umożliwił przystąpienie do radykalnej reformy strukturalnej i programowej. Uczelnia wróciła w 1991 r. do jej historycznej nazwy – Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, ale nie odrzuciła charakteru szerokoprofilowej wyższej uczelni ekonomicznej, odpowiadającej standardom światowym. Zmiany strukturalne spowodowały likwidację w 1993 r. wydziałów. Instytuty i katedry SGH zgrupowano w kolegiach: Analiz Ekonomicznych, Ekonomiczno-Społecznym, Gospodarki Światowej, Nauk o Przedsiębiorstwie oraz Zarządzania i Finansów. Młodzieży stworzono możliwość studiowania na odpowiadających uczelniom zachodnim, następujących kierunkach: Ekonomia, Finanse i bankowość, Gospodarka publiczna, Metody ilościowe i systemy informacyjne, Międzynarodowe stosunki gospodarcze i polityczne oraz Zarządzanie i marketing.

Rekrutacja na studia odbywała się w trybie ogólnouczelnianym, a początkowe 3 semestry (Studium Podstawowe) były wspólne dla wszystkich studentów, którzy mieli prawo wyboru wykładowców poszczególnych przedmiotów. Na semestrach 4–10 (Studium Dyplomowe) istniała duża swoboda wyboru przedmiotów, których struktura określała zainteresowania kierunkowe studentów. Studia można było ukończyć z dyplomem zawodowym (licencjat) lub magisterskim. Szeroko rozwinięte zostały studia podyplomowe, doktoranckie i MBA. SGH znalazła się w gronie najlepszych uczelni zarządzania w Europie, skupionych w CEMS.

 

Nadanie tytułu doktora honoris causa Leonidowi Hurwiczowi w 1994 r. Wręczenie dyplomów na studiach MBA Wykład Billa Gates’a
 

Obraz Uczelni w opinii społecznej uległ korzystnym zmianom. Gwałtownie wzrosło zainteresowanie młodzieży nauką w SGH, a liczba studiujących zbliżyła się do rekordowego poziomu 12 tys. Niewątpliwy wpływ na ten proces, poza reformami wewnętrznymi Uczelni, miały nowe perspektywy, jakie przed ekonomistami otwierała transformacja ustrojowa. Jej podstawy gospodarcze stworzyły koncepcje oraz zdecydowane i odważne działania wychowanka i nauczyciela akademickiego Szkoły – Leszka Balcerowicza.

 





Leszek Balcerowicz ​    Prezydent Lech Wałęsa z wizytą 
                   w 1994 r.





Inauguracja Jubileuszu 100-lecia Uczelni Nadanie tytułu doktora honoris causa José Manuel Barroso w 2007 r.
  

 

Wstąpienie Polski do Unii Europejskiej wymogło m.in. zmiany w systemie szkolnictwa wyższego. Zgodnie z nowymi regulacjami prawnymi SGH od roku akademickiego 2006/2007 wprowadziła kształcenie na poziomie licencjackim, magisterskim i doktoranckim, na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych. Odpowiednio przebudowała programy studiów, utrzymując szeroki zakres wyboru wykładowców i wykładów. W 2009 r. do nowych ram kształcenia dostosowano programy nauczania. W związku z obchodami przypadającego w 2006 r. stulecia Uczelni oddany został do użytku nowoczesny budynek C.

 






Budynek C Budynek G





Inauguracja roku akademickiego 2012/2013 Promocja magisterska w 2012 r.
 

Ranking szkół wyższych, ogłoszony wiosną 2015 r., kolejny raz potwierdził czołową rolę SGH nie tylko w szkolnictwie ekonomicznym, ale także w całym środowisku akademickim kraju. Wysoka pozycja Uczelni daje solidne podstawy do świętowania 110 rocznicy jej powstania, które zainauguruje inauguracja roku akademickiego 2015/2016.

Prof. dr hab. Janusz Kaliński
Katedra Historii Gospodarczej i Społecznej