Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
 

 Kultura

 
Absolwenci Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie – twórcy kultury
 


A-J

  1. Andrzej Bobkowski
  2. Zygmunt Broniarek
  3. Jan Dobraczyński
  4. Tadeusz Drewno​
  5. Andrzej Fidyk
  6. Wojciech Giełżyński

 


K-Ż

  1. Jerzy Kaliszewski
  2. Michał Komar
  3. Michał Ratyński
  4. Kazimierz Rudzki
  5. Jadwiga Skawińska
  6. Piotr Śliwiński
  7. Wiesław Wernic


Andrzej Bobkowski

Andrzej Bobkowski (1913–1961), pisarz, eseista, przedsiębiorca, popularyzator modelarstwa lotniczego. Maturę uzyskał w 1933 roku w Gimnazjum im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. W tym samym roku został przyjęty w poczet studentów Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, którą ukończył w 1936 roku. 

Na rok 1935 przypadł debiut literacki Bobkowskiego. Swoją działalność literacką rozpoczął krótką humoreską w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”. W marcu 1939 roku wspólnie z żoną wyjechał do Francji, gdzie zastała ich wojna.
W połowie 1948 roku dotarli do Gwatemali, w której żyli w dość trudnych warunkach materialnych do śmierci pisarza. Przez długi czas pisarstwo Bobkowskiego było w Polsce zupełnie nieznane. Dziewięć lat po śmierci pisarza Jerzy Giedroyć wydał w Paryżu tom szkiców i opowiadań Coco de Oro. Szkice i opowiadania. W roku 1985 oficyna „Kontra” w Londynie wydała reprint wydania paryskiego Szkiców piórkiem, a w 1988 roku ukazało się krajowe, podziemne wydanie powieści. Dopiero od lat 90. XX wieku utwory Bobkowskiego częściej zaczęły gościć na oficjalnym polskim rynku wydawniczym. 

Do czasów współczesnych ukazały się następujące tomy: Opowiadania i szkice, Jerzy Giedroyć, Andrzej Bobkowski, Listy 1946‒1961, Potłuczona mozaika. Andrzeja Bobkowskiego myśli o epoce), Przysiągłem sobie, że jeśli umrę, to nie w tłumie. Korespondencja z Anielą Mieczysławską 1951‒1961 Listy do Tymona Terleckiego 1956‒1961), Z dziennika podróży, Zmierzch i inne opowiadania), Punkt równowagi, Listy z Gwatemali do matki, IKKOS i SOTION oraz inne szkice, Tobie zapisuję Europę. Listy do Jarosława Iwaszkiewicza), Listy do Aleksandra Bobkowskiego 1940‒1961, Listy do różnych adresatów, Listy do Jerzego Turowicza 1947‒1960, Notatnik 1947‒1960 .


Zygmunt Marian Broniarek

Zygmunt Marian Broniarek (1925-2012), publicysta, felietonista, dziennikarz.  Uczył się na tajnych kompletach w VIII Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV w Warszawie, gdzie w 1944 roku zdał egzamin dojrzałości. Studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie rozpoczął w 1945 r. Dyplom ukończenia studiów (już Szkoła Główna Planowania i Statystyki) uzyskał 5 listopada 1951 roku. Pracę dziennikarską rozpoczął podczas studiów. Pracował w czasopiśmie „Wieczór Warszawy”, jako stenograf prasowy w „Czytelniku”, depeszowiec w „Życiu Warszawy”. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę zawodową – od czerwca 1950 roku jako redaktor działu zagranicznego „Trybuny Ludu”. Był dwukrotnie jej stałym korespondentem akredytowanym przy Białym Domu w Waszyngtonie, w latach 1960–1967 i 1985–1990 oraz dwukrotnie przy Hôtel Matignon (siedzibie premiera Francji) w Paryżu. Był także stałym korespondentem w Sztokholmie, obejmującym swą działalnością całą Skandynawię.
Po roku 1989 pisał regularnie do wielu czasopism: był między innymi stałym felietonistą tygodnika „Rynki Zagraniczne” i „Trybuny”.
W latach 80. był członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL (powołanego po rozwiązaniu przez władze stanu wojennego SDP). Był też członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy-Podróżników „Globtroter”.

Zygmunt Broniarek był poliglotą, znał biegle osiem języków.
Napisał wiele felietonów i książek, a wśród nich niewielką książeczkę do nauki języka angielskiego Broniarek uczy języków – 365 dni z angielskim. Opublikował także 10 zasad, jakimi powinni kierować się ci, którzy chcą się nauczyć języka obcego.

Zygmunt Broniarek był autorem wielu książek, m.in.: Amerykańska zaraza nad Koreą, Od Hudsonu do Missisipi, Gorące dni, Szczeble do Białego Domu, Walka o Pałac Elizejski, Angola zrodzona w walce, Od Kissingera do Brzezińskiego, Tajemnice nagrody Nobla, Ronald Reagan w Białym Domu, Jak się nauczyłem ośmiu języków, Biały Dom i jego prezydenci, Książę Karol w Polsce, Kulisy polityki, Książę Karol, praprawnuk Polki.
   

Jan Dobraczyński

Jan Dobraczyński (1910‒1994), pisarz i publicysta, działacz katolicki, poseł na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Maturę uzyskał w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie. W roku akademickim 1928/1929 studiował na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Warszawskiego. Po pierwszym roku studiów przeniósł się do Wyższej Szkoły Handlowej. Dyplom uzyskał w styczniu 1934 roku na podstawie przygotowanej u prof. Konstantego Krzeczkowskiego pracy Żebractwo w Warszawie i walka z nim

W roku 1937 ukazała się jego pierwsza książka, którą było studium Bernanos powieściopisarz. Około 1938 roku napisał w Lublinie powieść Ottonowa obietnica, ale jej zaplanowane na jesień 1939 roku wydanie nie doszło do skutku. Jeszcze przed wybuchem wojny opublikował pracę Lawa gorejąca. Studium o Janie Papinim. W roku 1946 ukazały się napisane w czasie powieści Najeźdźcy i W rozwalonym domu. Tematykę wojenną kontynuował w powieściach A znak nie będzie mu dany i Dłonie na murze. Oprócz tematyki wojennej w swoich powieściach poruszał tematykę biblijną, kościelną, historii Polski i obyczajową (Listy Nikodema, Przyszedłem rozłączyć, Kościół w Chochołowie, Ewa). Pisał scenariusze filmowe (Karino, Miasteczko). Wspomnienia dotyczące własnego życia zawarł w dwóch książkach Gra w wybijanego oraz Tylko w jednym życiu. Dobraczyński był także zaangażowany w działalność społeczno-polityczną. W latach 1952‒1956 i 1985-1989 wykonywał mandat poselski, w latach 1970‒1983 pełnił funkcję członka prezydium Frontu Jedności Narodu, w 1982 roku został przewodniczącym Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia.


Tadeusz Drewno

Tadeusz Drewno (1939‒2016), kierownik produkcji filmowej, nauczyciel akademicki, urodził się w Warszawie. Po ukończeniu Technikum Budowy Silników, w 1959 roku podjął studia na Wydziale Finansów i Statystki Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, które ukończył w 1965 roku. W ramach seminarium magisterskiego, prowadzonego przez doc. dr. Zbigniewa Pirożyńskiego, przygotował bardzo dobrze ocenioną pracę pt. Fundusz filmowy. Praca magisterska w sposób pogłębiony przedstawiała działalność międzywojennej instytucji finansującej produkcję i eksploatację filmów. Drugim szczeblem wykształcenia Tadeusza Drewno było Studium Organizacji Produkcji Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi im. Leona Schillera, ukończone w 1968 roku. W produkcji filmowej Tadeusz Drewno debiutował w 1965 roku współpracą produkcyjną w filmie Matura Tadeusza Konwickiego. 

Od 1973 roku kierował produkcją filmów, m.in.: Zazdrość i medycyna (1973), Zaklęte rewiry (1975), Barwy ochronne (1976), Konopielka (1981), Siekierezada (1985), Obywatel Piszczyk (1988), Matki, żony i kochanki (1995 i 1998), Czwarta władza (2004), Generał Nil (2009), Lincz (2010), W ukryciu (2013). 


Andrzej Fidyk

Andrzej Fidyk (ur. 1953), reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych i reportaży zrealizowanych dla Telewizji Polskiej, producent. Ukończył XIX Liceum Ogólnokształcące im. Powstańców Warszawy w Warszawie. W latach 1972‒1978 studiował na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. W roku 1978 obronił pracę magisterską pt. Wpływ handlu zagranicznego na wzrost gospodarczy Meksyku w latach 1965‒1974, przygotowaną pod kierunkiem doc. dr. Stanisława Kluszczyńskiego. W wyniku konkursu na stanowisko kierownika produkcji, w 1980 roku trafił do telewizji. Od roku 1982 pracował w Redakcji Reportażu i Dokumentu. 

W latach 1996‒2004 był i aktualnie (od 2011 roku) jest szefem Redakcji Filmów Dokumentalnych Programu 1 TVP. Stworzył takie programy, jak: Czas na dokument (trzykrotnie nagrodzony nagrodą „Wiktora”: 1998, 2002, 2010), Miej oczy szeroko otwarte, Czas na kontrowersyjny dokument i Oglądaj z Andrzejem Fidykiem. Ceniony scenarzysta i producent licznych filmów fabularnych.


Wojciech Stefan Giełżyński

Wojciech Stefan Giełżyński (1930‒2015), dziennikarz, publicysta, reporter, pisarz. Maturę zdał w 1948 roku w  IV Państwowym Liceum im. Adama Mickiewicza. Jako dziennikarz debiutował w wieku 16 lat na łamach „Gazety Ludowej”, niezależnego dziennika, którego redaktorem naczelnym był jego ojciec, Witold Giełżyński. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Polskim Wydawnictwie Gospodarczym. Po dwóch latach, gdy tworzyło się czasopismo „Dookoła świata” podjął pracę w redakcji. Został reporterem działu sportowego. Wiązało się to z jego zainteresowaniami zarówno dziennikarskimi, jak i sportowymi – był dwukrotnym mistrzem Polski w wioślarstwie.
 
Pracował w pismach: „Współczesność”, „Panorama”, „Kontynenty” współpracował z „Polityką”, z której odszedł po strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980 r. W stanie wojennym przeszedł do prasy drugiego obiegu. W latach 1984–1989 współredagował „Przegląd Wiadomości Agencyjnych” oraz współpracował z programem Radia „S”. W latach 1989–1992 był członkiem redakcji „Tygodnika Solidarność”. Wojciech Giełżyński związany był z masonerią, której przedstawicielem był także jego ojciec. W roku 2008 ukazała się jego książka Wschód Wielkiego Wschodu poświęcona prawie nieznanym dziejom polskiej masonerii liberalnej w XX w. Wojciech Giełżyński był autorem około pięciu tysięcy publikacji prasowych, komentarzy radiowych i telewizyjnych, a także ponad 60 książek. Ważniejsze książki napisane przez Wojciecha Giełżyńskiego: Syberia, kraj na wyrost, Indonezja – archipelag niepokojów,   Aż do najdalszych granic, Medytacje o Świecie Trzecim,   Trzeci świat, czyli wiele znaków zapytania,  Jeśli nawet umrzesz pozostań, Rewolucja w imię Allacha, Rewolucja w imię Augusta Sandino, Gra o Himalaje, Byłem gościem Chomeiniego,  Moja prywatna Vistuliada, Budowanie NiepodległejAni Wschód ani Zachód,  Opiumowa dżungla, Szatan wraca do Iranu, Prywatna historia XX wieku, Inne światy, inne drogi, Wschód Wielkiego Wschodu, Moja powtórna Vistuliada, Pół świata moje.  


Jerzy Kaliszewski

Jerzy Kaliszewski (1912‒1990), aktor teatralny i filmowy, reżyser, pedagog i dyrektor teatrów. Ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. M. Reja w Warszawie. W 1930 roku podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej (obecnie SGH), które ukończył w 1933 r. Pracę dyplomową: Przewóz węgla do Gdańska i Gdyni do roku 1931 napisał na seminarium prof. Antoniego Sujkowskiego. Studiował także w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej i Państwowej Szkole Teatralnej. W czasie okupacji hitlerowskiej działał w konspiracji, był więźniem Pawiaka i obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. 


Pracę zawodową podjął na scenie krakowskiego Teatru im Juliusza Słowackiego w 1935 roku, z którym związany był z przerwami do 1969 roku. Występował także w teatrach Warszawy: Ateneum, Klasycznym, Narodowym i Polskim, a także w Katowicach i w Łodzi. Kierował Teatrem Klasycznym w Warszawie i Teatrem Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Wykładał Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie i w Warszawie. Wystąpił w blisko 120 rolach teatralnych reprezentujących różne gatunki sztuki scenicznej. Grał w filmach: Młodość Chopina, Stawka większa niż życie, Bolesław Śmiały, Polskie Drogi, Pasja, Żołnierze wolności, Raszyn 1809, Polonia Restituta, Powstanie listopadowe 1830-1831, Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy.


Michał Komar

Michał Komar (ur. 1946), pisarz, scenarzysta, krytyk literacki i filmowy, publicysta, wydawca. Urodził się w Warszawie, gdzie ukończył XLIV Liceum Ogólnokształcące im. Antoniego Dobiszewskiego. W roku 1964 otrzymał świadectwo maturalne i rozpoczął studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. W związku z reorganizacją uczelni przeszedł z Wydziału Ekonomiki Produkcji na Wydział Ekonomiczno-Społeczny. Pracę magisterską, pt. Poglądy ekonomiczno-społeczne Roberta Owena (wizje społeczeństwa doskonałego), przygotowaną na seminarium magisterskim prof. Antoniego Rajkiewicza, obronił w 1969 roku stopień doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie socjologia uzyskał w 1982 roku Komar jest m.in. autorem książek: Piekło Conrada, Czarownice i inni, Zmęczenie, Prośba o dobrą śmierć, O obrotach losów i ciał, Trzy, Bestiariusz codzienny, Wtajemniczenia. Opublikował szereg wywiadów-rzek, pisał scenariusze filmowe i telewizyjne oraz sztuki teatralne.


Michał Bogdan Ratyński

Michał Bogdan Ratyński (1948–2013), reżyser teatralny i filmowy, tłumacz utworów scenicznych.Maturę uzyskał w Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Prusa w Warszawie w 1966 roku, po czym podjął studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. W związku z reorganizacją uczelni przeszedł z Wydziału Ekonomiki Produkcji na Wydział Ekonomiczno-Społeczny. W roku 1970 obronił pracę magisterską, pt. Problem realizacji produktu społecznego w ujęciu Róży Luksemburg. Promotorem rozprawy był doc. dr hab. Witold Sierpiński. W roku 1972 ukończył Wyższe Studium Zawodowe Organizacji Produkcji Filmowej i Telewizyjnej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, a dziesięć lat później Wydział Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Po okresie reżyserii filmowej podstawowy obszar twórczości Ratyńskiego stanowiła reżyseria teatralna. Wystawiał w Jeleniej Górze, Katowicach, Krakowie, Łodzi, Warszawie i Zurychu.


Kazimierz Rudzki

Kazimierz Rudzki (1911‒1976), aktor, reżyser teatralny, konferansjer, dziennikarz. Świadectwo dojrzałości uzyskał 29 maja 1929 r. po ukończeniu Gimnazjum Męskiego Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej.  Po studiach w WSH, w 1932 roku swoje zainteresowania skierował w stronę teatru. W sezonie 1932/33 był słuchaczem Instytutu Reduty związanego z Juliuszem Osterwą, a następnie Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie. 
Po zakończeniu wojny  związał się jako reżyser i konferansjer z łódzkim Teatrem Syrena.  Od 1955 roku do końca życia grał w Teatrze Współczesnym w Warszawie, a w okresie połączenia zespołów w latach 1955–1957 również na scenie Teatru Narodowego. Występował gościnnie w innych teatrach warszawskich (Teatr Syrena, Teatr Klasyczny, Teatr Kameralny, Teatr Ludowy), w których stworzył wiele wspaniałych kreacji teatralnych. Aktor zagrał wiele niezapomnianych ról w filmach, m.in.: Eroica (reż. Andrzej Munk, 1958), Głos z tamtego świata (reż. Stanisław Różewicz, 1962), Pasażerka (reż. Andrzej Munk, 1963), Pierwszy dzień wolności (reż. Aleksander Ford, 1964), Lenin w Polsce (reż. Sergiej Jutkiewicz, 1966), Marysia i Napoleon (reż. Leonard Buczkowski, 1966), Jak rozpętałem II wojnę światową (reż. Tadeusz Chmielewski, 1970), Nie lubię poniedziałku (reż. Tadeusz Chmielewski, 1971), Milion za Laurę (reż. Hieronim Przybył, 1971), a także w serialach telewizyjnych: Wojna domowa w reżyserii Jerzego Gruzy (1965–1966) i Czterdziestolatek (reż. Jerzy Gruza i Krzysztof Teodor Toeplitz (1974–1977).Kazimierz Rudzki współpracował także z wieloma kabaretami. W roku 1955 występował w kabarecie „Szpak”, w latach 1955–1957 w „Wagabundzie”, a latach 1971–1974 w kabarecie „Pod Egidą”. Był także związany z dziennikarstwem. Od 1947 roku, przez kilka lat był redaktorem rubryki sportowej w tygodniku satyrycznym „Szpilki”.Od maja 1945 roku Kazimierz Rudzki stale współpracował z radiem, jako recytator, konferansjer, reżyser.Kazimierz Rudzki był związanym z Państwową Wyższą Szkołą Teatralną w Warszawie. W roku 1953 zorganizował Wydział Estradowy, gdzie został dziekanem. Był także dziekanem Wydziału Aktorskiego i prorektorem PWST. 


Jadwiga Maria Skawińska

Jadwiga Maria Skawińska (ur. 1946), kierownik produkcji, reżyser i scenarzystka filmów dokumentalnych, urodzona we Wrocławiu. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące nr 3 im. Unii Lubelskiej w Lublinie. W latach 1964–1969 studiowała na Wydziale Handlu Wewnętrznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. Pod kierunkiem prof. dr. hab. Leona Koźmińskiego przygotowała pracę magisterską, pt. Nakłady a wyniki eksploatacji w polskim filmie fabularnym w latach 1965–1967. W roku ukończenia studiów zadebiutowała, jako kierownik produkcji w filmie dokumentalnym Jerzego Sztwiertni Szybki marsz weselny. Kierowanie produkcją filmów dokumentalnych stało się wyłącznym zajęciem zawodowym Skawińskiej w latach 1969–1974. 

W roku 1975 zadebiutowała w produkcji spektakli telewizyjnych. Od roku 1979 podjęła współpracę przy produkcji filmów fabularnych. W latach 90. Skawińska skoncentrowała się na przygotowaniu scenariuszy i reżyserii filmów dokumentalnych i krótkometrażowych. W roku 1979 otrzymała nagrodę zespołową „Złoty Ekran”, w kategorii: widowisko artystyczne, za nowatorstwo dramaturgiczne i twórczy wkład w refleksję nad kulturą polską w widowiskach Teatru Faktu. 


Piotr Śliwiński

Piotr Śliwiński (ur. 1949), kierownik produkcji, producent, współwłaściciel Studia Filmowego „Kalejdoskop”. Urodził się Biskupcu, gdzie ukończył Technikum Ekonomiczne. W roku 1968 otrzymał świadectwo maturalne i rozpoczął studia na Wydziale Finansów i Statystyki Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Studia ukończył w 1974 roku obroną pracy magisterskiej, pt. Koszty realizacji filmów fabularnych, której promotorem był prof. Zbigniew Pirożyński. Od 1976 roku był kierownikiem produkcji i producentem licznych filmów dokumentalnych. W roku 2011 przyznano mu nagrodę „Srebrny Zamek” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym „Off Cinema” w Poznaniu, za film Agnieszki tu nie ma. Natomiast w 2013 roku dostał nagrodę specjalną na festiwalu Filmów Optymistycznych „Multimedia Happy End” w Rzeszowie, za film Sposób na kryzys. Od roku 2011 pełni funkcję członka Zarządu Głównego Stowarzyszenia Filmowców Polskich.


Wiesław Wernic

Wiesław Wernic (1906‒1986), pisarz, nazywany „polskim Karolem Mayem”. Ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. Mikołaja Reja. W 1926 roku podjął studia na Wydziale Prawa UW, które przerwał w 1928 r. i przeszedł do Wyższej Szkoły Handlowej. Dyplom ukończenia Szkoły uzyskał w 1935 roku na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem prof. Henryka Tennenbauma. Pracę zawodową podjął w Polskiej Agencji Telegraficznej. W czasie wojny brał udział w konspiracji i walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie pracował jako dziennikarz prasowy i radiowy.
Już podczas studiów publikował nowele i opowiadania, a w 1933 roku wydał powieść szpiegowską Daleka Przygoda. Po kilkuletniej przerwie do twórczości literackiej powrócił w latach sześćdziesiątych. Opublikował ok. 20 książek przygodowych dla młodzieży, których akcję umieścił na „dzikim zachodzie” (m.in. Colorado, Gwiazda Trapera, Słońce Arizony, Tropy wiodące przez prerię,  Złe miasto).
 
 
opracoawali
Janusz Kaliński
Aldona Podolska-Meducka
Barbara Trzcińska

 
 
Praca wykonana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki" w latach 2012-2015