Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
 

 Historia kampusu

 
Kampus Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie zaliczany jest do najwybitniejszych osiągnięć polskiej architektury modernistycznej. Jego inicjatorem był prof. Bolesław Miklaszewski, wieloletni rektor Wyższej Szkoły Handlowej i Szkoły Głównej Handlowej. W roku 1918 podjął on starania o uzyskanie terenu pod budowę gmachów Uczelni i pozyskanie wybitnego architekta Jana Witkiewicza-Koszczyca. Miklaszewski i Witkiewicz, to dwie postaci w pełni zasługujące na miano ojców–założycieli kampusu.
 
foto1.jpg


Lokalizację zabudowań uczelnianych wyznaczyły projekty zbudowania trasy N-S (dzisiejsza al. Niepodległości) łączącej Mokotów przez Pole Mokotowskie ze śródmieściem, ulicy Batorego oraz stworzenia miasteczka akademickiego w rejonie ulicy Rakowieckiej. Na działce między ulicą Rakowiecką oraz planowaną al. Niepodległości i ul. Batorego Witkiewicz zaprojektował kilka połączonych budynków o charakterze pawilonowym, co pozwalało na etapową realizację kampusu. Docelowo miały powstać: Pawilon Zakładów Doświadczalnych  (Pawilon Doświadczalny, obecnie budynek A), budynek biblioteki, budynek główny, dom profesorski, dwa domy asystenckie, bursa studencka oraz muzeum towaroznawczo-przemysłowe. Ich usytuowanie architekt oparł na wykorzystaniu klasycznych osi i symetrii oraz jednoznacznych fasad i tzw. attyki polskiej z elementami alegorycznymi. W opinii specjalistów projekt łączył nowoczesną architekturę z polską tradycją lub wprost wyrażał ideę narodowego impresjonizmu. Witkiewicz zastosował konstrukcje szkieletowe z żelbetonu i betonu umożliwiające stosowanie dużych przeszklonych płaszczyzn, zgodnie z ideą „architektury światła”. Zadbał też o maksymalne wprowadzenie zieleni w przestrzenie między pawilonami.
 
 
 
 
 
 



                            foto2.jpg                               

Prace przy budowie Pawilonu ruszyły w czerwcu 1925 roku, a w listopadzie 1926 roku Komitet Budowy odebrał ukończony budynek. Dwa lata później przystąpiono do budowy biblioteki, którą oddano do użytkowania we wrześniu 1930 roku. W okresie międzywojennym zrealizowano jeszcze dom mieszkalny dla pracowników Uczelni (oddany do użytku w 1935 roku).
 
 
 
 
 
 
 
 



                                                       foto3.jpg                                          


Okres wojny w dobrym stanie przetrwał budynek biblioteki i dom mieszkalny. Natomiast dewastacji i spaleniu przez Niemców po upadku powstania warszawskiego uległ budynek A. Po jego odbudowie, w nowych warunkach ustrojowych, kontynuowano dzieło Miklaszewskiego i Witkiewicza. W pierwszej połowie lat 50., na podstawie zmodyfikowanej przez Stefana Putowskiego koncepcji Witkiewicza, powstał budynek główny. Równocześnie zbudowano dwa obiekty mieszkalne, w których m.in. znalazło się przedszkole dla dzieci pracowników. Zmienioną i zredukowaną koncepcję kampusu Witkiewicza-Koszczyca zakłóciło wybudowanie w 1985 roku budynku F, zdecydowanie odbiegającego od wizji znakomitego architekta.
O wartości budynków Uczelni dla kultury narodowej świadczy wpis kampusu SGH do rejestru zabytków województwa mazowieckiego, dokonany w 2008 roku.
 
 
 
 
Tekst opracował  Janusz Kaliński
 




Fot. 1.  Budynek A. Podcienia od ulicy Rakowieckiej. Fot. Zbiory SGH
Fot. 2.  Budynek A. Fot. Zbiory SGH.
Fot. 3.  Gmach Główny. Strona południowa. Fot.  Barbara Trzcińska

 
 
Praca wykonana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki" w latach 2012-2015